Category Archives: Interview

Augmented reality kunst?

KNVI jaarcongres / nov 2016

Interview IP magazine

1. Je noemt jezelf ‘augmented reality kunstenaar’. Voor de meeste lezers zal dit een nieuw begrip zijn. Hoe zou je deze term en je beroep het best kunnen omschrijven?

Dankzij de Pokemon Go rage heeft een breed publiek inmiddels kennis gemaakt met “AR”, de techniek die de virtuele personages op straat projecteert. Maar dat zoiets augmented reality heet en welke mogelijkheden er nog meer zijn, is minder bekend. Verrijkte werkelijkheid, is de letterlijke vertaling. Kijkend via een smartphone app of een augmented reality bril kunnen er digitale toevoegingen in de wereld om ons heen verschijnen. Ofwel op basis van GPS-posities, ofwel op basis van beeldherkenning. Posters kunnen tot leven komen, er kan extra informatie verschijnen op pagina’s van een magazine. Maar tegenwoordig kan ook een object of een hele ruimte fungeren als drie dimensionale ‘marker’. Er ontstaan dan virtuele ruimte die niet alleen parallel aan de fysieke realiteit bestaat, maar daar echt mee integreert. Een half digitale werkelijkheid die je al programmerend vorm aan kan geven, zonder beperkingen en grenzen. Ideaal voor mij, gezien m’n achtergrond als IT’er. Na m’n vervolgopleiding aan de Gerrit Rietveld kunstacademie stortte ik mij volop op augmented reality. Ik verkende de mogelijkheden voor allerlei kunstdisciplines. Ik maakte virtuele sculpturen, semi-virtuele theaterstukken en experimentele AR toepassingen, daarbij niet gehinderd door de beperking om er telkens ook een kloppend meerjarig bussiness model aan te koppelen. Op festivals en evenementen presenteerde ik m’n experimentele AR projecten als prototypes van een toekomst die ons mogelijk te wachten staat. En soms ben ik m’n eigen opdrachtgever. Zo was ik aantal jaar geleden mede-organisator van een uitgebreid festival met uitsluitend virtuele kunst, in de hoop de vele mogelijkheden met augmented reality zo goed mogelijk op de kaart te zetten, letterlijk.

2. Je probeert de AR-technologie te verbinden met sociale en maatschappelijke belangen. Hoe ziet dit er uit in de werkelijkheid? Wellicht kun je enkele voorbeelden benoemen van je projecten.

De technologie waarmee ik binnen de kunstcontext al geruime tijd experimenteerde, krijgt steeds meer voeten aan de grond in de ‘gewone’ wereld. In plaats van een focus op de technische mogelijkheden met AR is mijn fascinatie tegenwordig de manier waarop we AR gebruiken en hoe dat ons en de wereld om ons heen beinvloed. Ik zie augmented reality als een heel breed gebied, waarin het niet uitsluitend gaat om de visuele verschijningen. De kern en de kracht van AR draait om lokatie-gebonden data en interactie. De smartphone die zowat een onderdeel van onszelf is geworden, verzorgt steeds vaker een koppeling met de digitale parallele wereld om ons heen. Google Glass leek het perfecte apparaat voor zo’n connected toekomst. Op het subtiel aanwezige extra scherm verschenen meldingen die betrekking hadden op de plek waar je was. Helaas waren er nog te weinig toepassingen die daar zinvol op inspeelden, waardoor de potentie van het apparaat niet goed werd begrepen. Het werd voornamelijk gezien als een privacyschendende camera die 24/7 alles registreerde en online deelde. Op zo’n complexe situatie inspelen deed ik met de lancering van de “Watch Your Privacy” app. De slogan die daarbij hoorde was: “Optimaal je privacy in de publieke ruimte waarborden? Koop een Google Glass!”. Een ogenschijnlijk onlogische uitspraak, maar ik hoopte er mee aan te tonen dat de werkelijkheid rondom techniek vaak ingewikkelder en genuanceerder ligt. Er wordt nog steeds doorgepraat over Google Glass, maar de meningen die bussiness analisten, marketing professionals of techneuten er inmiddels over hebben verschilt enorm en is nauwelijks nog gebaseerd op hands-on ervaringen. Over één ding is iedereen het eens: mobiele techniek die we permanent bij ons meedragen gaat een steeds grotere invloed hebben op ons doen en laten en ook veel meer impact hebben onze sociale interacties. Behalve tijdens het daten, gaan apparaten ons suggesties doen of aansturen in veel meer situaties. Op zich opent het interessante mogelijkheden als we meer stimuli krijgen die ons wijzen op onze omgeving én de mensen die daar aanwezig zijn. Maar het risico is dat we door het leven zullen gaan als halve robots, efficient aangestuurd door algoritmes en data uit de cloud. In een toekomstige wereld waarin techniek ons halve bestaan bepaalt, hoop ik dat er ruimte blijft voor fictie en eigen avontuurlijke creativiteit. Want er is een dreiging dat onze eigen inbreng beperkt raakt tot het dwangmatig bijhouden van allerlei social media kanalen, waarbij we meestal maar één rol spelen: onszelf. Al starend op onze mobiel voelen we ons verbonden met heel de wereld, maar hebben we geen oog meer voor onze directe omgeving. Als tegenhanger van dat alles lanceerde ik “Meet Your Stranger”. Daarin speel je een rol en raak je op willekeurige plekken verzeild in korte scenes die je tezamen met een wildvreemde ter plaatse beleeft door beide de helft van een theatertekst voor te lezen vanaf het scherm van de mobiel. Met het project hoop ik duidelijk te maken dat meer techniek niet altijd de beste oplossing is, maar dat soms de mens de beste aanvulling is op een situatie waarin techniek zelf te kort schiet.

3. De meeste lezers van IP zijn werkzaam in het gebied van informatie (informatiemanagement, etc.). Heb je een idee hoe AR tot uiting zou kunnen komen bij hun werkzaamheden en hoe zijzelf gebruik van AR-technologie kunnen maken?

Augmented reality kun je zien als beeldscherm dat geen kader meer heeft. De informatie verschijnt rechtstreeks in de wereld om je heen. Voorheen zat een beeldscherm vast aan een computer. De laptop maakte het scherm portable. En met tablets of smartphones neem je nog makkelijk de informatie mee naar de plek waar de informatie relevant is. Een augmented reality app op een smartphone of tablet is een eerste stap, maar hands-free via een bril rondkijken en informatie automatisch zien verschijnen zal nog handiger zijn. Een klassiek voorbeeld is een monteur. Die raadpleegt in de toekomst een handleiding niet op een meegebrachte display. Maar dankzij de beeldherkenning in een AR bril verandert de situatie ter plaatse drie dimensionaal in een een geannoteerde werkelijkheid. De monteur voert de handelingen uit, maar op basis van informatie in de cloud denkt een geautomatiseerd systeem mee. Ooit zal de fysieke werkelijkheid blanco ontworpen kunnen worden, de juiste interface en de juiste informatie verschijnt via AR en kan per individu, tijdstip en situatie verschillen. Prototypes van MIT laten heel fraai zien hoe augmented reality perfect integreert met het toekomstige internet of things. Maar er zijn niet alleen futuristische toepassingsmogelijkheden. Het ontsluiten van (beeld)archieven en het visualeren van materiaal op de plek waar het relevant is, zal iets zijn waar we op korte termijn steeds meer van zullen gaan zien.

4. Welke app en/of AR-tool is volgens jou een absolute ‘must have’ voor de informatieprofessional?

Een echte must have app kan ik moeilijk aanwijzen. De toepassingsmogelijkheden zijn talrijk, en zo zijn er ook tal van boeiende AR apps voor allerlei toepassingen. Wat ik wel kan aanraden is om een keer de Microsoft Hololens uit te proberen, zodra zich een gelegenheid voordoet. Want dat is wel de manier waarop AR optimaal te ervaren is.

5. Welke toekomstige ontwikkelingen voorzie je op het gebied van AR?

De ontwikkelingen op het gebied van hardware gaan heel hard. De manier waarop de virtuele wereld verschijnt, wordt steeds beter. Maar de apparaten die zo’n optimale ervaring bieden, zijn zelf nog niet optimaal. De Hololens is te groot om permanent op te hebben. Het wachten is op een variant die subtieler is. Het bedrijf Magic Leap is met een zeer geheimzinnige manier bezig met een techniek die rechstreeks in je oog projecteert, waardoor het benodigde montuur op je hoofd veel minder groot en zichtbaar zal zijn. Maar het zal nog lang duren voordat we zoiets massaal gaan dragen, en als maatschappij accepteren. Voorlopig zal AR op die manier nog geen massa medium worden. Waarschijnlijker is dat het op korte termijn zal draaien om het vinden van de juiste content op het juiste moment, om die vervolgens te bekijken met het meest geschikte apparaat. De mobiel zal voor een groot deel van de toepassingen prima geschikt zijn, maar vermoedelijk zullen we wanneer nodig een AR viewer aan zetten of zelfs op bepaalde momenten rondkijken in een VR wereld, dankzij de vouwbare portable virtual reality bril die we eveneens op zak hebben.

KNVI lezing /

Een techniek waar we tegenwoordig (weer) veel over horen is augmented reality. Bekend geworden door de app van het Nederlandse bedrijf Layar waarmee je een extra visuele laag kon laten verschijnen op tijdschriften, begint “AR” zich momenteel meer en meer in de wereld om ons heen te manifesteren. Zullen we in de toekomst rondkijken in een semi-digitale wereld? Is de definitieve doorbraak van AR nog afhankelijk van het moment waarop er nieuwe hardware beschikbaar komt die betaalbaar is? Gaan we de Microsoft Hololens ooit in het straatbeeld zien? Met dergelijke vragen houdt techneut en kunstenaar Sander Veenhof zich bezig.
Vanuit zijn achtergrond in de IT (bedrijfsinformatica, VU) en dankzij een opleiding aan de Gerrit Rietveld kunstacademie zet hij gedachte-experimenten over een augmented toekomst om in prototypes die in het hier en nu te ervaren zijn. Dat AR niet langer een fictieve toekomstvisie is, bewijst de massale aandacht voor het recente Pokemon Go spel. In de paralelle wereld die aan het ontstaan is, speelt lokale plaatsgebonden data een steeds grote rol. Data als de verbindende factor tussen de fysieke ruimte, de mens en de activiteiten die er plaatsvinden. Welk type informatieprofessional gaat aan die wereld vorm en invulling geven? Zijn het de grote tech-giganten Google, Facebook, Microsoft en Apple die ons doen en laten gaan bepalen, of spelen wij daar zelf ook nog een rol in?
In zijn beeldende presentatie schetst hij de stand van zaken op het gebied van augmented en virtual reality, waarbij hij naast de technische aspecten ook naar de sociale en maatschappelijke impact van de techniek kijkt. Aan het eind van de sessie zal er gelegenheid zijn om wat van de besproken projecten uit te proberen, voor hen die zich nog niet eerder in een augmented of virtual reality omgeving hebben rondgekeken.

congres.knvi.info

Interview ArtsHebdoMedias

– Where were you born and where did you grow up ?

I was born in Amsterdam and raised in a small town near Amsterdam called Hoofddorp.

– Where do you currently live ? Why did you choose to live there ?

I moved to Amsterdam when I started studying computer science at the VU university. I’m self employed at the moment and I have my studio here in Amsterdam. I like the city and work-wise the location is practical because I’m working throughout the Netherlands.

– What kind of child were you ? What kind of play did you like ?

I have been a maker all my life, I enjoyed drawing and constructing things. I was a big fan of Lego.

– Were you a « good » pupil/student ?

Yes, I did fine. I do not excell in one specific subject, but I have the endurance to continue and find ways to achieve something. I do not like giving up.

– When did you start being interested in computers (and computing) ?

My first computer was a Commodore 64 which I got at the age of 14. It was a fantastic machine with color graphics and sound. Much more spectacular than the monochrome PC’s that entered every home a little while later. I quickly learned programming and I got in touch with a lot of fellow enthusiasts. We exchanged what we called “demo’s” to showcase our creations which we created to challenge the technical limitations of the computer. The commodore 64 was a 1Mhz machine, so you had to program efficiently to make things happen.

– What was the occupation of your parents ? Did they influence your study « choices » ?

My parents were teachers. They agreed with my first study: computer science. But they always wondered why I wanted to do a second study: art academy. They asked me what exactly I was going to do and make when finishing the academy. So I kept explaining that I was hoping and expecting to make -new- things that weren’t there yet, so that it was difficult for me to explain what I was going to do exactly. In retrospective, that was true. A lot of things did change during my time at the academy. New technologies appeared and smartphones became the devices that did not just connect us to people, but they became browsers for the semi-digital world around us. Thanks to the GPS, compass and gyroscope functions they suddenly could do augmented reality and they opened up a whole new universe to use and explore.

– Why did you first choose to study computer science ? Where and when did you get your degree ?

With my fascination for being creative with computers it was a logical choice to explore that topic further. I got my degree in “bussiness computer science” at the VU university in Amsterdam in 1997. My first job as an IT specialist was at a big institute, working on invisible systems that did nightly processing of data. That was what I was educated for…

– When and why did you feel like joining an Art School then ?

The world of IT changed so much during my time at the university. When I finished, computers had started playing a bigger and bigger role in society, changing in so many ways how we deal with the world. The internet was a major change, the smartphone revolution brought another wave of innovation. But still, working for clients often means repeating proven successes. But to look further into the future and work on projects that perhaps nobody knows or wants yet, requires an independent position. I became a freelancer and started studying “instable media” at the Gerrit Rietveld Art Academy in Amsterdam. I am currently combining both skills. I’ve the technical skills to quickly create whatever I image, and with my projects I do hands-on research on new technologies and their impact on our society.

– When and why did you feel like exploring Virtual/Augmented Reality ?

As an art academy student I appreciated the endless opportunities with virtual material. Compared to real material, there are no limits or boundaries. Seeing the world as a mix of virtual and real material, there can be multiple versions of reality if a part can be programmed virtually. That’s great for all kinds of art disciplines. Augmented reality has aspects that are close to the arts. In a way, AR requires some imagination to accept that something virtual at a specific location is ‘real’, even though it can’t be touch. Touch is an old fashion way of deciding if something is real or not. We live in a time where online live is as real as our movements across a physical reality.

– Were you familiar with Second Life ? What was your avatar ? Can we consider it is the « ancestor » of AR or have the two universes not very much in common ?

Second Life was my first experience with a programmable 3D environment. I’ve seen augmented reality as Second Life escaping from the boundaries of the screen. But AR is not just a seperate world of virtual appearances. Nowadays it’s often location-based and that means there’s impact back and forth because of the integration of space and data.

– From VR to AR, is it only a question of technology or also of mentalities ?

The low level core technology is 3D rendering and visualisation. Initially, tracking was something exclusively used in AR, but the technology has been implemented for VR also, to make experiences more realistic. The head movement tracking of an Oculus Rift version 2 is a major improvement and the the HTC Vive allows you to move within a small space. It’s getting a highly realistic experience, especially because the content can be 3D landscapes, realistic 360 footage or a mix of both. VR has become a very broad field.

Besides the technical similarities, AR and VR are two seperate worlds. As a viewer, VR is perfect. When putting on the headset, there’s nothing else, except the VR environment. That’s great for the creator designing the experience. AR is much more difficult to create and to experience. It appears within our daily lives. And as a creator, you hardly know anything about the situation of your viewer. To make AR feel right, it need to viewed on the right moment, at the right place and with the right device. Smartphone AR can be fine for some applications and situations, sometimes a tablet it better. A Google Glass was great for contextual text-based AR and devices like the Hololens offer the ultimate mixed reality experience, for now. That genre of devices will quickly evolve into more subtle, more comfortable and more immersive wearables.

– You have once said (in an ITW to Thecreatorsproject.vice.com) « I think kids should learn programming as early as possible! ». Why ?

We’re going to be integrated in a data-driven world. Our environment and our bodies too. Our actions are going to be scripted and suggested by Googe, Siri (Apple) or Cortana (Microsfot). Everything is going to be programmed. It’s important to understand that, understand the logic of such a world, in order to make the right choices. To be in control.

– Could you tell me more about the AR Art Manifesto and the MoMA performance ? What were your motivations ?

Seeing the potential of the AR technology, I wondered: in what way can AR be used to create art? Is it suitable to be used as a material for art? Or do artworks need to be physical? Will virtual material always be a substitution, a replica, a copy or can it be a new original material? And does that lead to new uses? What better location to judge that than in a proper museum. And besides the question if real AR art would exist, I thought about the consequences of AR as a medium, having impact on the whole chain of artist, galleries, curators, musea and audiences. Therefore I launched the call for an uninvited exhibition in the MoMA. Mark Skwarek became my fellow organiser and thirty other artists joined. My contribution to the show was a virtual 7th floor, a conceptual augmented reality art piece.

– In July, your were part of the Why not Festival in Amsterdam with « Be your own robot ». Could you explain this project ?

It was a reaction on the development that is going to occur the next decade. Big companies are gaining a lot of influence on us through our 24/7 connectedness to the cloud. Google already tells me when to leave because they study my online agenda. They will soon send me a lot more tips on things to do in my environment, and how to interact or what to say to people that I meet along the way. If you don’t want Google to do that, you could switch to Facebook. Or Apple. But there should be more choice, therefore I’m working on a platform. An API for humans. More suppliers of so you can choose more specifically how you want this involvement to happen.

 

– Some people say that smartphone makes its users more and more unaware of their environment and of other people… Do you agree ? Why ?

It could, but it depends on the apps you use and what you encounter. Only a small set of apps, and most of them are now about the local context. Whatsapp and facebook. Passive readers I’m working on the appherenow platform to try to feature apps that bring people together on one place. Based on what you’re doing, who’s there with you, what you want to do and what can be done you get recommendation.

– Do you think technology might influence the part artists play in our world and society or not at all ?

At this moment, I’m working on this kind of technology. It’s not artistis yet, but it’s needed to bring these artistic apps to the surface. Not all artists do have the marketing power to launch the next Pokemon Go. And also, we want to launch a different type of app. With less mass appeal, it will not automatically have the same reach. And without an audience, there’s no reason to create apps. So this is needed to stimulate artists to create more artistic location-based cooperative apps.

– Do you have regrets ?

It’s the shortage of time. There’s so much going on. I like to react on it in a hands-on way. I create prototype, experiments, instead of just talking about things. But working with all this new technology is time consuming. And it takes endurance. Finding money to pay fellow workers is difficult. Until the Pokemon hype appeared, people always had doubts about the power of AR. They were expecting one killer app, and it didn’t happen during the first wave of AR enthusiasm. But my take on that: there is not going to be one killer app, there’s going to be thousands. There are so many ways and situations in which AR can be useful. But at the same time, there are so many occasions where it’s not working perfect. I wish I had more time to create illustrative examples to showcase it all, because I’m a believer of the power.

– Do you have hopes ?

My interest and enthusiasm for AR is caused by the fundamental way it empowers people to be in control. Not only companies buying billboards, but grassroot initiatives can create and show. Because making money seemed difficult, many AR platforms have tough payment structures. My hope is that there will be enough free alternatives, more people creating content and more people open to view it, not just focussing on only the ultra sophisticased projects created by big firms and holywood producers.

Interview: maatschappelijke aspecten van augmented reality

cyborg anno now

Interview n.a.v Stadsleven column “Stadse Cyborgs”

Je hebt over ‘cyborgs’. Wat zijn dit? (En wat voor impact hebben ze?)

Een cyborg is half mens, half machine. Het is toekomstconcept uit het verleden. Cyborgs werden vaak afgebeeld als angstaanjagende robotachtige wezens, maar tegenwoordig ziet de cyborg er heel alledaags uit, sinds we met de smartphone in de hand door het leven gaan. Het apparaat brengt ons in contact ons toegang tot een parallele digitale wereld die zich overal om ons heen manifesteert.

Voor sommigen klinkt augmented reality als muziek in de oren en voor
sommigen als een bedreiging. Hoe kan AR ons leven verrijken? (Op dit moment)

Je kunt je buitengesloten voelen als iedereen om je heen in een andere verkeert waar je zelf geen vat op hebt, letterlijk. En de virtuele wereld krijgt bovendien steeds meer impact op de fysieke realiteit. Apps zorgen voor nieuwe omgangs- en organisatievormen. Ik vind het fascinerend dat de stad dankzij augmented reality beleeft kan worden als een doe-het-zelf ruimte. Virtueel kun iedereen overal iets toevoegen, en je kan zelf bepalen of ja dat wel op niet wil zien. Eén en dezelfde ruimte kan op meerdere manieren benut worden. En het geeft een andere dynamiek. Het eigenaarschap van de fysieke ruimte verandert als de virtuele laag eroverheen tot meer mensen begint door te dringen, alhoewel dat nu nog niet voldoende het geval is. Ik hoor wel vaak als kritiek dat mensen de fysieke ruimte al voldoende vinden. Maar met een semi-digitale ruimte kan meer. Het combineert voordelen die kenmerkend zijn aan het fysieke met de oneindige mogelijkheden die het digitale biedt.

Hoe ziet de stad er over 10 jaar uit? Wat voor virtual reality toepassingen kunnen we allemaal nog verwachten?

Technisch gezien hoeft er aan virtual reality niet veel meer geperfectioneerd te worden. De huidige 360 graden 3D werelden zijn verbluffend goed. Qua toepassingsmogelijkheden is er ook al volop geexperimenteerd. Het is duidelijk wat er kan, alles. Maar die ene ‘killer app’, waar tech-trendwatchers zo naarstig naar zoeken, die is er nog niet. En die zal er ook niet komen. Netzomin is het irrelevant om te discussieren of VR of augmented reality de toekomst heeft. Er zullen zelfs nog nieuwe devices en technieken bij komen die we nu nog niet voorzien, maar over 10 jaar zal het met name duidelijk zijn wanneer en waar we van welk apparaat gebruik maken voor welke toepassing. Nu is er nog veel onbegrip en verwacht men van 1 apparaat alles, maar over 10 jaar toont je Google Glass 3.0 wanneer je je tablet erbij moet pakken en als je Apple Watch tegen je pols tikt weet je dat er in je nabijheid een fascinerende VR bubble is waarvoor je even je Google Cardboard 2.0 moet uitklappen. Je loopt er een beetje bij als techniek kerstboom, maar daarmee beleef je dan wel de semi-digitale wereld om je heen op een optimale manier.

Zitten er dan echt geen kanttekeningen aan?

De vrees dat we in de toekomst als een soort vleesrobot door het leven gaan is terecht. Maar die toekomst hebben we zelf in de hand. Er zijn straks een aantal grote corporaties die over zo veel van onze data beschikken, zodat zij door middels van artificial intelligence onweerstaanbare perfect op ons lijf geschreven diensten zullen aanbieden. Als individu is het heel moeilijk daar nee tegen te zeggen. Helaas zijn het tamelijk grote machten die bepalen waar de wereld zich heen beweegt, en of overheden nog namens ons een stem hebben die sterk genoeg is valt te bezien.

Welke vanzelfsprekendheden zou je willen aanpakken?

De reactie op techniek die zich opdringt is heel dubbel. Er is de neiging om er heel negatief tegenover te staan, ik merk dat ik mij als techniek kunstenaar vaak moet verantwoorden voor m’n gebruik van techniek zonder altijd maar kritisch reflectief er mee om te gaan. Maar mijn aanpak is verkennend, op kleine schaal, in kleine stappen de materie vatbaar maken. Maar het gekke is dat tegenover de negatieve houden een ongerepte bereidheid bestaat om allerlei techniek van grote bedrijven zo maar toe ta laten. Op zulke momenten wordt er weer heel beperkt gekeken en telt het aantal megapixels zonder naar de inhoud of impact te kijken.

Interview related to “Watch Your Privacy”

Watch Your Privacy

Interview by Filippo Lorenzin related to the launch of the “Watch Your Privacy” Google Glass project

Wearable devices seem to take a step forward on the path of the possibility of tracing the lives of users – path experimented by smart phones. What do you think about this phenomenon?

Various kinds of tracing might currently be happening by the device that’s in your pocket now. Remember the scandal of Apple openly registering every move you made around the globe, for anybody to read that got hold of your iPhone. We don’t always know exactly what’s happening within the software and services we use, but we can trace what data goes where. It’s important that there’s an active hacker community that dissects and inspects the ‘black box’ software that surrounds our lives. It’s the way to force software providers to be fair. With the hardware just being an innocent provider of certain functionality, it’s important that there’s a flourishing world of alternative software to run the continuing hardware innovations. So users can choose a provider for their software, network or data-store that suits their prefered level of security.

What does it mean to be careful about our privacy in a context like today?

You can try to be careful, but that doesn’t mean it will actually help. For us as individuals, it’s obvious what is within our reach to safeguard a certain level of privacy during our life online (And using our mobiles and thanks to AR, this online life is merging with our reality outdoors). It takes a certain type of common sense we should all own as inhabitants of an increasingly digital world. What do we explicitly and implicitly share in the cloud and what not? Much more difficult is it to defense ourseves against invisible surveillance and privacy intrusions by companies and governments. It’s almost impossible to hide from Big Data. It takes thorough understanding to be able to avoid being traced, by misleading or dearranging the ongoing data collection and analysis, and you probably can’t do it alone. Such acts would require interventions on a global scale. Nowadays, we have the tools to reach and mobilize the world. It would for example be a good habbit to have the whole world randomly like and share anything that containts the letter “a”, for a certain random day. But such act should be carried out invisbly. A challenging task. We’re being “nudged”. Is it is time to nudge back? To let Big Data believe what we want it to believe will require fundamental and thorough understanding – of something that’s definitely growing beyond our basic human scale.

In what way projects like yours can lead people to critically ask themselves in relation to online surveillance? Do you think average users will change some their ideas about this topic in the future?

Some aspects in my projects are left open, deliberately. For example, the setting to express your preference concerning the safe zone. Are you happy being out of reach of the surveillance, or do you seek the opposite? The public opinion is divived. Some prefer total privacy, others cheer when hi-res cams capture criminal activity. A project like “Watch Your Privacy” asks people to take sides. A reason on the background for me to launch this project, was that Google Glass suffers a lot from the massive and loud pro-privacy movement. It’s a pity, because for the creative world the device could mean so much more than just a privacy problem. It’s not just Google Glass that causes a privacy issue, the debate should be taking place on a more fundamental level, beyond the specific hardware. Soon we’ll have people carrying contact lenses with camera’s, we’re already having people wearing Memoto cams on the street. It will be about etiquette. What do we share online and not? Although we seem incapable of enforcing an etiquette for companies or governments, so that might be the real problem. Watch Your Privacy offers a “solution”. But his solution is double sided. You gain some privacy, and you lose some, because your position is added as movable cam to the surveillance database and shared with others. Once again, it’s on purpose that I create a project this way. It cannot be classified instantly, so it requires a (potential) user to think twice before using it.

glass-privacy