Category Archives: Interview

Interview: maatschappelijke aspecten van augmented reality

cyborg anno now

Interview n.a.v Stadsleven column “Stadse Cyborgs”

Je hebt over ‘cyborgs’. Wat zijn dit? (En wat voor impact hebben ze?)

Een cyborg is half mens, half machine. Het is toekomstconcept uit het verleden. Cyborgs werden vaak afgebeeld als angstaanjagende robotachtige wezens, maar tegenwoordig ziet de cyborg er heel alledaags uit, sinds we met de smartphone in de hand door het leven gaan. Het apparaat brengt ons in contact ons toegang tot een parallele digitale wereld die zich overal om ons heen manifesteert.

Voor sommigen klinkt augmented reality als muziek in de oren en voor
sommigen als een bedreiging. Hoe kan AR ons leven verrijken? (Op dit moment)

Je kunt je buitengesloten voelen als iedereen om je heen in een andere verkeert waar je zelf geen vat op hebt, letterlijk. En de virtuele wereld krijgt bovendien steeds meer impact op de fysieke realiteit. Apps zorgen voor nieuwe omgangs- en organisatievormen. Ik vind het fascinerend dat de stad dankzij augmented reality beleeft kan worden als een doe-het-zelf ruimte. Virtueel kun iedereen overal iets toevoegen, en je kan zelf bepalen of ja dat wel op niet wil zien. Eén en dezelfde ruimte kan op meerdere manieren benut worden. En het geeft een andere dynamiek. Het eigenaarschap van de fysieke ruimte verandert als de virtuele laag eroverheen tot meer mensen begint door te dringen, alhoewel dat nu nog niet voldoende het geval is. Ik hoor wel vaak als kritiek dat mensen de fysieke ruimte al voldoende vinden. Maar met een semi-digitale ruimte kan meer. Het combineert voordelen die kenmerkend zijn aan het fysieke met de oneindige mogelijkheden die het digitale biedt.

Hoe ziet de stad er over 10 jaar uit? Wat voor virtual reality toepassingen kunnen we allemaal nog verwachten?

Technisch gezien hoeft er aan virtual reality niet veel meer geperfectioneerd te worden. De huidige 360 graden 3D werelden zijn verbluffend goed. Qua toepassingsmogelijkheden is er ook al volop geexperimenteerd. Het is duidelijk wat er kan, alles. Maar die ene ‘killer app’, waar tech-trendwatchers zo naarstig naar zoeken, die is er nog niet. En die zal er ook niet komen. Netzomin is het irrelevant om te discussieren of VR of augmented reality de toekomst heeft. Er zullen zelfs nog nieuwe devices en technieken bij komen die we nu nog niet voorzien, maar over 10 jaar zal het met name duidelijk zijn wanneer en waar we van welk apparaat gebruik maken voor welke toepassing. Nu is er nog veel onbegrip en verwacht men van 1 apparaat alles, maar over 10 jaar toont je Google Glass 3.0 wanneer je je tablet erbij moet pakken en als je Apple Watch tegen je pols tikt weet je dat er in je nabijheid een fascinerende VR bubble is waarvoor je even je Google Cardboard 2.0 moet uitklappen. Je loopt er een beetje bij als techniek kerstboom, maar daarmee beleef je dan wel de semi-digitale wereld om je heen op een optimale manier.

Zitten er dan echt geen kanttekeningen aan?

De vrees dat we in de toekomst als een soort vleesrobot door het leven gaan is terecht. Maar die toekomst hebben we zelf in de hand. Er zijn straks een aantal grote corporaties die over zo veel van onze data beschikken, zodat zij door middels van artificial intelligence onweerstaanbare perfect op ons lijf geschreven diensten zullen aanbieden. Als individu is het heel moeilijk daar nee tegen te zeggen. Helaas zijn het tamelijk grote machten die bepalen waar de wereld zich heen beweegt, en of overheden nog namens ons een stem hebben die sterk genoeg is valt te bezien.

Welke vanzelfsprekendheden zou je willen aanpakken?

De reactie op techniek die zich opdringt is heel dubbel. Er is de neiging om er heel negatief tegenover te staan, ik merk dat ik mij als techniek kunstenaar vaak moet verantwoorden voor m’n gebruik van techniek zonder altijd maar kritisch reflectief er mee om te gaan. Maar mijn aanpak is verkennend, op kleine schaal, in kleine stappen de materie vatbaar maken. Maar het gekke is dat tegenover de negatieve houden een ongerepte bereidheid bestaat om allerlei techniek van grote bedrijven zo maar toe ta laten. Op zulke momenten wordt er weer heel beperkt gekeken en telt het aantal megapixels zonder naar de inhoud of impact te kijken.

Interview related to “Watch Your Privacy”

Watch Your Privacy

Interview by Filippo Lorenzin related to the launch of the “Watch Your Privacy” Google Glass project

Wearable devices seem to take a step forward on the path of the possibility of tracing the lives of users – path experimented by smart phones. What do you think about this phenomenon?

Various kinds of tracing might currently be happening by the device that’s in your pocket now. Remember the scandal of Apple openly registering every move you made around the globe, for anybody to read that got hold of your iPhone. We don’t always know exactly what’s happening within the software and services we use, but we can trace what data goes where. It’s important that there’s an active hacker community that dissects and inspects the ‘black box’ software that surrounds our lives. It’s the way to force software providers to be fair. With the hardware just being an innocent provider of certain functionality, it’s important that there’s a flourishing world of alternative software to run the continuing hardware innovations. So users can choose a provider for their software, network or data-store that suits their prefered level of security.

What does it mean to be careful about our privacy in a context like today?

You can try to be careful, but that doesn’t mean it will actually help. For us as individuals, it’s obvious what is within our reach to safeguard a certain level of privacy during our life online (And using our mobiles and thanks to AR, this online life is merging with our reality outdoors). It takes a certain type of common sense we should all own as inhabitants of an increasingly digital world. What do we explicitly and implicitly share in the cloud and what not? Much more difficult is it to defense ourseves against invisible surveillance and privacy intrusions by companies and governments. It’s almost impossible to hide from Big Data. It takes thorough understanding to be able to avoid being traced, by misleading or dearranging the ongoing data collection and analysis, and you probably can’t do it alone. Such acts would require interventions on a global scale. Nowadays, we have the tools to reach and mobilize the world. It would for example be a good habbit to have the whole world randomly like and share anything that containts the letter “a”, for a certain random day. But such act should be carried out invisbly. A challenging task. We’re being “nudged”. Is it is time to nudge back? To let Big Data believe what we want it to believe will require fundamental and thorough understanding – of something that’s definitely growing beyond our basic human scale.

In what way projects like yours can lead people to critically ask themselves in relation to online surveillance? Do you think average users will change some their ideas about this topic in the future?

Some aspects in my projects are left open, deliberately. For example, the setting to express your preference concerning the safe zone. Are you happy being out of reach of the surveillance, or do you seek the opposite? The public opinion is divived. Some prefer total privacy, others cheer when hi-res cams capture criminal activity. A project like “Watch Your Privacy” asks people to take sides. A reason on the background for me to launch this project, was that Google Glass suffers a lot from the massive and loud pro-privacy movement. It’s a pity, because for the creative world the device could mean so much more than just a privacy problem. It’s not just Google Glass that causes a privacy issue, the debate should be taking place on a more fundamental level, beyond the specific hardware. Soon we’ll have people carrying contact lenses with camera’s, we’re already having people wearing Memoto cams on the street. It will be about etiquette. What do we share online and not? Although we seem incapable of enforcing an etiquette for companies or governments, so that might be the real problem. Watch Your Privacy offers a “solution”. But his solution is double sided. You gain some privacy, and you lose some, because your position is added as movable cam to the surveillance database and shared with others. Once again, it’s on purpose that I create a project this way. It cannot be classified instantly, so it requires a (potential) user to think twice before using it.

glass-privacy